جانا...بیا و کمی جان به جان بی جان من بده...

وگرنه به خواب صد ساله میروم...

نمیتوانی بیدارم کنی...

دیر آمدم...

زود میروی...

بفهم!من عاشقم!

موندم،ولی نرفتم.

نیومدم...

اومدم.

آره میخواستم لجبازی کنم.

یک لجبازی که همش به خاطر چیزیه که گفتنی نیست.

دیدنیه.

چشمامو هیچوقت دست کم نگیر.

چشمام خشک شد،

از بس که دنبال دستات گشتم...

با خودم عهد کردم اگر چیزی میکشم،وقتی نگاهش میکنی من رو ببینی،

اگر شعری نوشتم... من رو بخونی،

اگر چیزی نواختم،

فقط صدای من رو بشنوی...

تونستی؟تونستی من رو ببینی؟بشنوی؟!بخونی؟!

نمیتونم حرفی بزنم...

وایسادم روی سرعت گیر تا فقط تو، بیای و بهم بزنی...

کاش با آخرین نت من میمردم.

Normality is sad.

p.s:I could never understand myself and that sucks.shit.

من نه نقّاشم،نه شاعر،نه نوازنده...

من یه دیوونم...

که داره تمام دیوارهای این شهرو پاره میکنه،

تا یه دیوونه رو پیدا کنه...

این قید مخصوص تو اِ.

برای کس دیگه ای تاحالا به کار نبردم.

نتونستم به کار ببرم.